سلام نی نی سایتی های عزیز
من هر وقت خیلی دلم میگیره میام اینجا، الان با شوهرم فقط یک متر فاصله دارم، ولی نمیخوام برم پیشش
قهر نیستیم، خسته ایم هر دو، میگم بیا تموم کنیم، قبول نمی کنه، همدیگرو نمی فهمیم، محبت کلامی دیگه نداره، همش ازم ایراد نی گیره و منم همین طور، چیکار کنم؟
قشنگ مشخصه دیگه منو نمیخواد ولی تمایلی به جدا شدنم نداره،
من دیگه نمی تونم،
مشکل جسمی هم دارم، قبلا خیلی گرم بودم الان نمی تونم، قشنگ مشخصه منو تحمل می کنه، منم قلبم خیلی شکسته نمی تونم طرفش برم، فردا سالگرد ازدواجمونه ولی جدا خوابیدیم
راسته که میگن زنا در نداری خودشون و نشون میدن مردا در دارایی، خودشم می دونه منو نمیخواد و منم می دونم، دلی انگار خجالت می کشه،
ته قلبم منم خیلی خسته ام، یه پسر ده ساله دارم، اونم طفلک...
یه شوهر خوب و به عبارتی همسر خوب باید شریک غم و شادی باشه، مادرم فوت شد شاید دو سه روز ناراحت بود ولی هیچ وقت نتونست تسکینم بده، مثل غریبه هاست باهام، همیشه هم تو سرم می زنه
منم خسته میشم عصبانی میشم و ...
دل اون یا زن پولدار لوند میخواست که من نیستم
دل من یه شوهر مهربون حامی میخواست که اون نیست،
بیایید دیگه کجایین؟
