از اون دسته ادم هایی نیستم که بخوام به رابطه دیگران حسودی کنم وولی دوسدارم شوهرم همیشه چه بیرون چه خلوت یجور خاص نگام کنه باهام حرف بزنه یا حتی دوسدارم واقعا شبیه تازه عروسا باشیم بخدا مونده دلم یه بار دیگران الگوی ما نشن
متاسفانه فقط تو خلوت خوبه تو جمع اکثر موقع ها منو نمیشناسه یا ببینه خیلی جمع خودمونیه اعصابمو با کاراش خورد میکنه سه ساله عقدم دوست بودیم ازدواج کردیم از عید تا الان دارم بهش میگم منو تو جمع خانوم صدا بزن انگاااار نه انگار واقعا دلم میشکنه از اینکه میتونه از این کار ها کنه ولی نمیخواد الانم بغضم گرفته بهشم میگم برمیخوره بهش خانوادش از این بدترن ازونان که زن یه گوشه میخوابه مردم یه گوشه و مرد سالاری مهمه حالاذشوهر من خیلی فرق داره با اونا ولی درحد مرگ عصبیم میکنه
