چنان مدان که: حق همسایه همین است که او را اذیت نرسانی، چون این تخصیص به همسایه ندارد، و این حقی است که از برای همه کس ثابت است. بلکه باید علاوه بر این، با او به مهربانی و ملاطفت سلوک کرد. و احسان خود را از او دریغ نداشت. و آنچه به آن محتاج باشد و تو آن را مالک باشی از او مضایقه نکنی، و او را مانند شریک در مال خود بدانی. و بر او سلام کنی. و دراز نفسی با او نکنی. و
از مخفیات احوال او که میخواهد پوشیده باشد تفتیش نکنی. و در مرض، او را عیادت کنی. و در مصیبت به «تعزیت» [۱] او حاضر شوی. و در عزا با او همراهی کنی. و در شادی، تهنیت او را نمائی.
و اگر به عیبی از او مطلع شوی بپوشانی. و اگر از او خطایی سرزند عفو کنی. و اگر خواهد بر دیوار خانه تو حملی کند مانع نشوی. و اگر خواهد ناودانی به فضای خانه تو گذارد مضایقه نکنی. و اگر خاکروبه بر در خانه تو بریزد، منع نفرمائی. و از اسباب خانه، چون دیگ و ظروف و تبر و تیشه و نمک و آتش و امثال اینها، آنچه خواهد دریغ نداری. و اگر خواهد از راهی که مختص تو است آمد و شد نماید، تنگ نگیری. و چشم خود از اهل و عیال او نگاهداری. و چون در خانه نباشد غافل از خانه او نشوی. و با اولاد او لطف و مهربانی کنی. و به آنچه مصلحت دین و دنیای او باشد، او را ارشاد نمائی. و اگر از تو یاری خواهد او را یاری کنی. و اگر قرض طلبد او را قرض دهی. و بنای خانه خود را بدون اذن او بر او بلند نگردانی، که هوای خانه او را حبس کند. و چون از اطعمه لذیذه به خانه آوری، از برای او بفرستی، و اگر نفرستی پنهان کنی، تا اطفال او مطلع نشوند و خواهش داشته باشند و نتوانند. و امثال اینها .
و مخفی نماند که: در شناختن همسایگی، رجوع به عرف میشود، یعنی: هر که را متعارف باشد که همسایه گویند، این حقوق از برای او ثابت است.
و از بعضی اخبار مستفاد میشود که: «از چهار طرف خانه تا چهل خانه همسایه هستند». [۱]
----------
[۱]: ۴۲. سر سلامتی گفتن
[۱]: ۴۳. کافی، ج ۲، ص ۶۶۹، ح ۲.
