چرا من هیچوقت اولویت هیچکس نبودم

دقیقا عین منی 

بقیه آدما هم همین حس رو دارن تنها نیستی 

من یه مدته فهمیدم تنها راهش همینه که خودم اولویت خودم باشه

از دیگران انتظاری نمیره، بالاخره یه روزی ناامیدت می‌کنن

منم همینطورم

برا اینه که خودت برا خودت ارزش قائل نبودی

همیشه کارای دیگران و خوده دیگران رو به خودت و کارای خودت مقدم دونستی

یه مثال می زنم 

خواهرم خییلی وسواسیه هر جا می ره میگن عه این وسواسیه چندشش میسه براش جای خوب بزارید براش حوله نو بیاری. براش غذای اون مدلی بیارید زود بهش بر می خوره ها یه وقت حرفی نزنیپ ناراحت شه ،هر غذایی نمی خوره ها یه غذای خوب بیاری 

ولی من خیلی ریلکسم با همه چی می سازم چون میگم کسی رو به زحمت نندازم و دقیق همون آدم برا من حوله ی نو نمیاره میگه تو خو حساس نیستی

غذای تزیین شده و بشقاب خوب نمی زاره میگه خو تو از خودمونی ،خونه اش بهم ریخته باشه من بیام جمع نمی کنه میگه بی خیال با تو راحتم حتی میوه هم تو پیشدستی  تا به تا میاره

یاد بگیر به خودت ارزش بدی تا بقیه هم برات ارزش قائل بشن

دختر مهربون و بساز مثل پادری می مونه که فقط پا می خوره