فرزند نباید مرکز توجهات باشه
یعنی وقتی که پدر یا مادر هیچ هدف و نقشه راه یا چارچوب معرفتی-ارزشی مستقلی نتونسته در زندگیش تعریف کنه و فرزندش تنها عامل هدفساز و معنابخشه.
چنین شکلی از رابطه با فرزند (و بسیاری چیزهای دیگه) هم رابطه رو ناسالم میکنه و هم نهایتا به رضایت عمیق نمیرسه.
