خواهرم کلاس دومه من سال آخر دانشگاه مامانم همیشه توقع داره را تکالیف خواهرم بشینم پیشش خواهرمم تا دلتون بخواد بازیگوش کند یعنی قشنگ پدرم در میاد از تابستون باهاش دیکته کار میکردم یادش نره پدرم درمیاورد تا مینوشت زورش میاد بلده اما زورش میاد دیشب سر یکی سوالات ریاضیش بالا سرش بودم برگشته مامانم با لحن طلبکارانه غلط یاد بچه دادی خیر سرت دانشجویی من خیلی ناراحت شدم برگشتم گفتم از این به بعد خودت بشین بالاسرش تو ک با سواد تری بهش گفتم این یه هفته ک من دانشگاه بودم تو یه بار شده از بچه یه دیکته بگیری یک خطم نگرفتی از دانشگاه میام خسته کوفته هی میگی بیا پیش،بچه خودم کارهام میوفته نصف شب گفتم من ک سواد ندارم تو بشین ک با سوادی خیلی ناراحت شدم جای دستت درد نکنه هست
کمک رو قطعش کن.
تقصیر خودته .بکش کنار بگو نمیتونم اون بچه اورده جورشو تو نباید بکشی
دیگه به بچه دیکته نگو(یا حداقل همیشه این کارو انجام نده،مثلا بعضی وقتا بهش دیکته بگو)
گاهی اوقات،لطف ها،وظیفه تلقی میشن
حق داری اصلااا کمک نکن یمدت قدرتو بدنن... بیکاری بزار اسیربشنن دنبالت میدوون
واقعا توقع مادرت دیگه نابجاست
از این به بعد کمک نکن
مادرتون چرا چنین توقعی دارن
منم تفاوت سنی بچه هام زیاده
تمام کارهای مدرسه کوچیکه رو خودم انجام میدم
مگه مثلا چند شب پیش وحشتناک سردرد بودم از بزرگه کمک خواستم
دیگه کار به بچه نداشته باش .بگو من مامانش نیستم تو مامانشی باید بشینی سر درسش؛ نمیتونی دست کنید تو جیب مبارک معلم خصوصی براش بگیرید
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز