چه حسی دارین ؟
از همان سو نگاهی به تو انداخت
دنبال دستان منجی میگشت
باز ناخودآگاه تو را نشانه می گرفت
آغوشش همدرد روزهای تنهایی های تو بود
جانم فدایت چرا اشک هایت را فدای آن می کنی؟
لیک در ذهنش خطور نمیکرد که نام تو بر زبان نیاید
دلش فقط تو را ندا میکرد
فقط برای تو
برای دستانش
براش گیسوان آویخته به اشک هایش
برای نرگس های تر او همان اشک هایی که هنگام تب های تو بر خط کهن سالی اش فرو ریخته میشد
عشقی که برای او تمام نشدنی بود
تا باز بیاید بنوازد لالایی هارا کنار گهواره ای از ظلمت دنیا
چرا نماندی عزیز جانم
من باز هم برایت لالایی بخوانم تو فرو ببندی آن مژگان بلندت را
من باز برایت بنوازم آواز عشق را تو در چشمانت برایم خرسند شوی
من باز بویت را وجودت را ببینم کجا ؟ کدام خانه ؟
کدام کنج دلی؟
می گوید عقل چرا فدایش می کنی جانم به قربانت
آن اشک ها رود صبر هایت را ؟
آیا می بیند ؟,
و تو می گویی مگر من میدانم
شاید تمام شوم
ولی خاطرات
امان از خاطرات تو میروی
من دنبال گرد پاهایت می گردم در حجره ای از غم هایم غرق شدم. و تو آمدی جانم
همان نخستین بار که همدیگر را دیدیم
همان باری که قلبمان دوباره زاده شد از عشق
تو فرو بستی قلبت را
خاطرات تو برای همیشه بر قلب من نقاشی شد
من صورتگری عبرت شدم
برای ناکامی رسیدن به تو
جانم من را به جایی ببر
به همان جهان که شاید بتوانم بازمانده خاطرات باشم
فقط برای لحظه ای من را ببر
تا بازهم با خاطرات زندگی کنم
نه در ذهن
در حقیقت
حقیقت باش ای عشق من
بزار نگویند برایم که او ناتوان است
بزار گویند هر لحظه را برای تو زندگی کرد
