توی دانشگاه اشنا شدیم همسنیم از سن ۲۱ سالگی باهم بودیم تا ۲۴ سالگی اوایل جذب توجه و عشقی که بمن داشت شدم تو این پسزی همچین توجهی نتونستم پیدا کنم خیلی اوضاع خوب پیش رفت باهم قول و قرار ازدواج و خیلی پسر مردی بود واقعا کنارش حس پسربچه نداشتم همیشه مراقبم بود تا کم کم عوض شد نزدیک سربازیش شد گفت ما به درد هم نمیخوریم بهت حسی ندارم و فعلا خیلی سعی کرذم درست کنم رابطرو با گریه مشاورع نشد… یکسال کلت کردیم تا تازگیا بهم برگشتیم ولی بازم همون بی احساسی بود ک قبل کاتمون بود همزمان هم سربازه هم سرکار میره خیلی اوضاعش سخته ولی میتومه کمترم کار کنه به من و زنذگیشم بیشتر بپردازه
ولی نمیکنه
و اصلا ترس از دست دادنمو نداره وابستگی نداره انگار مثلا ۸صبح پیام میده صبح بخیر عزیزم دوست دارم و اینا میگه بعدش میره تا ۸ شب خسته نباشی میگه بینش نه زنگی نه پیامی خب این چه رابطس
من اعتراض کرذم بعش گفت اره نمیدونم چمه تقصیر خودمه از هیچی لذت نمیبرم قبلنا عاشق پی اس بود ولی الان یساله نگاشم نکردم حتی توی تایم کاتمون سعی کرده بود با یکی دیگه ارتباط بگیره گفته بود با اونم نتونستم من حتی نمیدونم خوشبختت میکنم یا نه
کات کردیم ولی من همینجوری گریه میکردم
