بعضی آدمها عادتشون شده که هی نا امیدت کنن. دوستشون داری ولی خودشون کاری میکنن به عشق و محبت اشون شک کنی و ازشون فاصله بگیری. بعضی آدما وقتی کنارشون هستی و کمکشون میکنی قدر نمی دونن. با خودخواهی و لجبازی فکر میکنن "عجب کار درستی کردم، خودم تو اولویتم یا فلانی حقش بود یا اصلا خوب کردم"
ولی نمی دونن طرف مقابلو خورد کردن و قراره چقدر بعدا حسرتشو بخورن که ایکاش فرد بهتری بودن.
مثلا خود من، هربار که با فلانی خواستم صمیمی شم، انکار جنبه اشو نداشت یا نمیخواست. فهمیدم اون فقط میتونه شوخی کنه، فهمیدم اون فقط میتونه حرفشو بزنه، نوبت به من که برسه میشه زر زر. نوبت به من برسه میشه چقدر حرف میزنی و چه شوخی بدی بود که کردی.
من موندم بالاخره، اون واقعا منو از خدا میخواست؟
مگه میشه یکیو دوست داشته باشی و بهش احساس اضافی و غلط بودن بدی؟
مگه میشه یکی رو دوست داشته باشی و باعث بشی طرف بره زیر سرم؟ مگه میشه همه جوره بهش استرس بدی و در شرایطی مراعاتشو نکنی؟ حتی اگه یه روانی باشی، حتی باشه خودتو میزنی ولی دلت نمیاد اون کسی که دوستش داری آسیب ببینه. مگه نه؟...
