من حس می کنم خیلی رفتارم بچگانه است
همه چی رو باید به مامانم بگم وگرنه رو دلم می مونه
کوچک ترین چیز ها رو ،مثلا چی شد چی نشد .بعد رفتار دوران ابتداییم تو من مونده که مثلا مامانم می گفت مراقب وسایلات باش،چه می دونم شال گردن ات رو حتما بپوش بعد مدرسه( اون موقع نمی پوشیدم عذاب وجدان داشتم مامانم ناراحت نشه یه وقت ،به دوستم می گفتم حتما برام از پشت گره بزنه شالگردنو!).الان این مدلی ام که جایی میرم کلاس یه نفر وسیله نیاورده بود بعد از من گرفت ،من همه اش حواسم پی اون بود.کاغذ مخصوص نیاورده بود گفت تو داری بهم بده منم تو رودروایستی دادم کاغذو بعد الان تو دلم مونده به مامانم بگم 🤦🏻♀️باهاشم حرف نمی زنم الان
یا مثلا جایی اگه تنها برم خونه ی کسی دوست دارم لحظه به لحظه بهش گزارش بدم.با اینکه خیلی بهم محل نمی ده ،یا میگه زیاد حرف می زنی.
جایی بخوام تصمیم بگیرم نظر اون برام مهم تر از خودمه و اون باید بگه.خیلی از این رفتارم بدم میاد.۲۴ سالمه و خیلی اذیت میشم این طوری.
