یه وامی گیرمون اومده بود میتونستم باهاش ماشین موردعلاقمو بخرم یا طلای خوب
ولی تصمیم گرفتم بدم به شوهرخواهرم تا ماشینشو عوض کنه ( ماشینش خیلی داغونه و میبینم چقدر داره پیر میشه اونم بعد عمری ماشین خوب داشتن چندساله نمیتونه ماشین داغونشو عوض کنه ، مثل برادر برام عزیزه و حاضرم جونمو براش بدم )
خلاصه تو این فکر بودم ک وامو بدم ب شوهر خواهرم ولی فهمیدم برادرم هم ب مشکل خورده تولید کننده ست و این ماه ۵۵۰ ملیون چک داره ماه بعد هم ۸۰۰ ملیون قرار بوده پول درشتی بهش برسه ک فعلا کنسل شده و خیلی تحت فشاره ، این برادرم برام پدری کرده پس در نهایت تصمیم گرفتم وامو بدم ب برادرم البته برادرم خیییلی بزرگواره و مطمئنم چند ماهه بهم برمیگردونه
من همیشه همینطورم مثل میرم خرید مثل مادرها ک ذوق دارن واسه دختر کوچولوشون خرید کنن منم هر چی میبینم ذوق دارم برا مامانم بخرم از گیره فانتزی و ظرف خاص تا لباس برند
کیا مثل من هستن ؟ اینطوری بودن خوبه یا بد ؟
(من همیشه نسبت بهشون حس عذاب وجدان و کوتاهی دارم و حس میکنم بهتر از اونا تو کره زمین وجود نداره 🥺)
