اینکه منی که نقشی توی قدم ،رنگ پوستم ، جنس موهام ، حالت ابروهام , قناسی هیکلم نداشتم بخاطرش بخوام ناراحت باشم
مگه میشه، چه منطقی پشت این ناراحتی هست
یکی منو توجیه کنه
هیچ منطقی نسیت اعتماد به نفس نداری
۱۶ سالمه
قدم ۱۶۰ هست
به گفته بقیه چهرم خیلی خوبه
ولی یکی تو بچگیم چندین بار شوخی جدیش رو نمیدونم بهم گفت دماغت خیلی بزرگه و مسخرم میکرد.نزدیک ترین فرد به من بود الان که بزرگتر شدم میبینم بینی اون هم افتضاحه و بینی من به گفته بقیه عالی و طبیعیه.همین باعث شد هر دفعه رو خودم یه ایراد جدید میگیرم.چشمام درشته کشیده(آهویی) مسخرم میکرد چشمات بزرگه و..همین باعث شده مدام از دیگران درمورد چهرم نظر میخوام و هیچ اعتماد بنفسی ندارم.الان هم گیر داده به قدم با اینکه هم قدیم.خالم بود ۳۸سالشه و فقط بهش احترام میذارم که این ۶ سال چیزی نگفتم بهش با اینکه هردفعه بعدش تو خلوتم گریه میکردم
ببخشید زیاد شد.باز یادش افتادم
با پسر من همسنی
عزیزم زشت یا زیبا همه تو ذهن تو تعریف میشه
هر کس هر چیزی بگه و بخواد به همت بزنه پس نقش خودت چیه
اون آدمی که حرفی میزنه و رد میشه به عواقبش فکر نمی کنه و حتی براش مهم نیست
پس اونقدر محکم باش نزار کسی ناراحتت کنه
از وجود خودت از تک تک سلول هات از تک تک اعضای بدنت لذت ببر و هر روز هزار بار شکر گزار سلامتیشون باش
اگه حرفی نسنجیده زدی و کسی و ناراحت کردی باید ناراحت باشی و خجالت بکشی
اگه بدی در حق کسی کردی باید ناراحت بشی
اگه تو زندگیت تلاش نکردی تا به جایی برسی و کمکی باشی برای همنوعت باید از وجود خودت خجالت بکشی
و گرنه .....
پس اهمیت نده ، به اهدافت فکر کن به زندگی در لحظه به شاد بودن و شاد کردنو ....
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
-44 ثانیه پیش
-42 ثانیه پیش
-36 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز