میدونی از وقتی رفتی هر بار که یه مکان جدید میریم همش باید توضیح بدم اما گاهیم انتخابه که نگم میدونی امسال سال اول دبیرستانمه رفتم رشته انسانی نمیدونم اگه بودی بهم افتخار میکردی یا نه اما نمیدونم نبودتو چطور پنهون کنم مامان بخدا تا آدما بفهمن یه کمبودی داری همش بهت ترحم میکنن من میخام منو طوری ببینن که هستم چون وقتی بفهمن من تورو ندارم رفتارشون میشه پر از ترحم این که الان ۴ ساله نیستی خودش یه درده
اینکه چطور هربار به هر آدم جدیدی میرسم توضیح بدم یه درد دیگه چطور از بحث مادر فرار کنم یه درد دیگه
میتونم بگم تو تنها نرفتی تو بخش بزرگی از وجود منو هم بردی که الان بیشتر از هر وقتی نیازش دارم
کاش فقط کاش میتونستم نخندم تا ثابت کنم حالم خوب نیست و به زبون بی زبونی بگم گول خندهامو نخورید
من اون آدم سرخوشی که ظاهرم میگه نیستم من پشت تک تک لبخندام یه درد قدیمی پنهونه رفیق🖤
اگه اومدی ترحم کنی چیزی نگو چون گوشم پره
