خودم
تموم عمر خانوادم هوش درسی ما رو مایه افتخار دونست
ولی تک تک خواهر برادرا که همگی تیزهوشان و درسخون بودیم توی زندگی عاطفی شکست خوردیم
هوش درست با هوش عاطفی، هیجانی زمین تا آسمون فرق میکنه و ما نمیفهمیدیم
کاش مادرم یادم میداد سیاست زنانه داشته باشم . آگاهانه انتخاب کنمنه فقط چون شوهرم لیسانس حقوق بود!
کاش یاد میگرفتم قد بلند و چهره زیبای افتخار نداشت، لوندی و لطافت زنانه از اون هم مهمتر بود💔
از وقتی فهمیدم قدم بلند نمیشه
فهمیدم اصلا چهره ام خوب نیست
فهمیدم خانواده آگاه و حامی نداشتم
فهمیدم وسواس فکری و کمبود عزت نفس دارم
اینا زد احتمالا خود مادر هم نمیدونست چون بهشون یاد نداده بودن، پدر و نادر هم که خدا نیستن بیچاره ها، ماها هم وقتی دستمون از همه جا کوتاهه دیوار پدر و مادرو کوتاهتر از همه می بینیم
وقتی دیدم همه سال های قشنگ نوجوونیم دبیرستانم بخاطر حرف همکلاسی هام که نیاز یه روانشناس داشتن بر باد رفت و به خودم سخت گرفتم
وقتی کنکور اونی که میخواستم نشد
بد خیانتش
انتخاب اشتباه از روی هیجان نوجوانی، تا ثریا می رود دیوار کج
