تک فرزندی

زایمان بدی داشتم 

بارداریم هم افتاد تو خراب شدن دندونام همش درد کشیدم

اصلا و ابدا روی بچه حساب نکن. به هیچ عنوان. اینکه در پیری کمکت کنه بیخوده. خونه ساختن روی آبه. اینکه بعدها بهت کمک کنه خواب و خیالاته. بهت بگم بچه حساب پس انداز نیست که یه روز به دردت بخوره. این فکرو فراموش کن. 

عزیزم اولا عمر و زندگی دست خداست کی میدونه چقدر عمر میکنه مثلا من توی سی سالگی مادرم رفت تفاوت سنیم هم با مادرم ۲۲ سال بود. یا خواهرم الان ۱۷ سالشه. پدر و مادرمون توی این دنیا نیستن.

دوما اینکه بخوای برای اینده همش نگران باشی همون بچه دار نشی بهتره، اون بچه اسیب میبینه 

۳۲. بله متاهلم. مامان بابام راحت شدن دیگه توی پنجاه سالگیشون درگیر خیلی مسائل نیستن و خیالشون راحته. خیلی از همسایه و فامیل الان بهشون میگن چه عقلی داشتین اون موقع یکی اوردین. البته  همه ی این ها بستگی به شخصیت خودتون داره. مامان من اصلا پشیمون نشده توی این سال ها که چرا یکی اورده. چون از اول هدفش تمرکز روی یک بچه بود. منم خداروشکر راضیم و روحیاتم مثل بعضی دخترا وابسته ی خواهر و برادر نیست. 

من ازدواج کردم خواهرم مجرده.

خواهرم بعضی وقتها پیش من و بعضی وقتها پیش برادرم که متاهله زندگی میکنه.

بخدا که رفته 

اصلا به این چیزها فکر نکنید. مادر من پنجاه سالگی از دنیا رفت پدرم هم ۴۷ سالگی!

توی فامیلمون بچه کوچیکها بودن عمه هام و عموعام الان نزدیک نود سالشونه سالم و سر پا هستن.

این فکر فقط انرژی منفی میفرسته و به هرچی فکر کنید زبونم لال اتفاق میفته. شما به چیزی فکر میکنید که برای همه پیش میاد مرگ حقه دیگه ولی دیر و زود میشه.

من خودم نابود شدم توی این یکساله، اینقدر زجر کشیدم که فقط خدا میدونه ولی به خاطر خواهرم و دخترم سرپام.

تا زنده ایم باید زندگی کنیم و بقیه اش را بسپاریم به خدا.

مگه ما میدونیم فردا هستیم که برای پس فردا برنامه ریزی کتیم؟!؟

ولی سخن امام علی با این مضمون را همیشه یادتون باشه برای دنیا جوری تلاش کن که انگار هیچ وقت نمیمیری و برای اخرتت جوری باش که انگار فردایی وجود نداره.

معلومه که نه. اصلا کنار‌ اومدنی نیست.

توی تک تک ثانیه هام حضور داره.

هنوز یکسال نشده و فقط خدا میدونه چقدر درد کشیدم این مدت.

ولی انسانیم و باید جبر زندگی را قبول کنیم و گرنه من هنوز با مرگ پدری که ۱۷ ساله رفته کنار نیومدم