حافظ

دوش از مسجد سوی میخانه امد پیرما 

چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما 

ما مریدان روی سوی قبله چون اریم چون

روی سوی خانه خمار دارد پیر ما

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم

کاین چنین رفتست در عهد ازل تقدیر ما

عقل اگر داند که دل در بند زلفش چون خوش است

عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد

زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما

با دل سنگینت ایا هیچ درگیرد شبی

آه آتش ناک و سوز سینه شبگیر ما 

تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش

رحم کن برجان خود پرهیز کن از تیر ما