یه وقتایی دلت میگیره…
نه از کسی، نه از حرفی، نه از اتفاقی…
از خودت میگیری، از زندگی، از همهچی و همهکس.
انگار یه چیزی ته دلت خالی میشه، بیدلیل، بیهیاهو…
میخوای سکوت کنی، بری یه گوشه و فقط نباشی برای چند وقت.
نه حوصلهی دلداری داری، نه توضیح دادن…
فقط یه خستگی عمیق میمونه که با هیچ خوابی برطرف نمیشه.
