من همسرمو ۱۵ ماهه از دست دادم،بقیه اطرافیان زیاد درکی ندارن،مثلا خواهرم با شوهرخواهرم اومدن اینجا مسافرت،اینقدر جلوی من به هم محبت میکنن اینقدر قربون صدقه بچه هاشون میرن، من و بچه هام هم همش نگاهشون میکنیم،شاید ظاهرا لبخند بزنم ولی تو دلم یه عالمه غم و گریه هست،آخه هیچ کس مثل ما عاشقانه نبود همه حسادت ما رو میکردن ولی حیف...
عزیزم خدابیامرزه همسرتونا
ب شما هم صبر بده
خدایا ما چه گناهی کردیم سرمون به زندگی خودمون بود،به همه محبت می کردیم کسی نیست دلتنگی هامو براش بگم
واقعا سخته اونا باید درک کنن
اخی بمیرم برات عزیزم
دقیقا میفهمم چی میگی اصلا متاسفانه حتی نزدیک ترین آدمای دورتم رعایت نمیکنن از بقیه چه انتظاری داریم
من عزیزی رو از دست دادم که دلم خونه و هیچ وقت هم ترمیم نمیشه بعد بعضی از نزدیکان جلوم میخندن شوخی میکنن و ... درصورتیکه جلوی آدم داغدار باید کمی سنگین رفتار کرد که تسکین باشه نه بدتر زخمی ترش کنن که آدم دلش بسوزه که ببینه همه خوشحالن جز من همه شادن جز من همه خوشبختن جز من اما متاسفانه اکثرا درک ندارن
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
58 ثانیه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز