الان از اینکه تودانشگاه نتونستم تو یه اکیپی باشم ودوست صمیمی پیدا کنم . خیلی تا امیدم یعنی میتونم بایه نفر درحد یه سوال و.. ادامه بدم اما بعدش حرفی برای گفتن ندارم انگار تو هرگروهی اضافیم .انگار نامرئی برای کسی اصلا مهم نیست من چی میگم.
همه اکیپ شدن و رفتارشان باهم صمیمی اما با من سرد برخورد میکنند از این میترسم که گروه پیدا نکنم چون اکثر کارهای ماتو دانشگاه گروهی و هنوزم دندونام درد میکنه لعنت به این زندگی
