دوران پیش دبستانی اذیتم میکردن
دوران دبستان دوست زیادی نداشتم دوران راهنمایی اکثرا باهام نمیساختن و بعضیا ازم بی دلیل بدشون میومد بعد از سالها دبیرستانم تو کلاسی که همه باهام میسازن اما بازم احساس میکنم احساس که نه واقعیت
بیشتر مواقع بهم توجه نمیکنن😅💔
نمیدونم چمه که اینطوری باهام برخورد میشه کسی رو اذیت نمیکنم به روی همه میخندم به بقیه کمک میکنم
دل کسی رو نمی شکونم حتی اگه بدمم بیاد از کسی به روش نمیارم به ظاهر و بهداشتم هم خیلی زیاد میرسم
من نمیدونم چه مشکلی دارم ❤️🩹
بنظر شما چیه؟
شاید مشکل اینه فکر میکنی مشکلی داری و خودتو باور نداری
باید خودتو دوست داشته باشی در وهله اول
مشکلت از خودگذشتگی و مهربونی زباده عزیزم تو این دور و زمونه باید گرگ باشی .
اعتماد بنفستو ببر بالا مگه اونا کین که بخان تو رو اذیت کنن ؟
من کلن بچه ساکتی بودم تو مدرسه فقط تا کلاس ۴ هیچ دوستی نداشتم بعدش کم کم خوب شدم الانم کسی جرات نداره اذیتم کنم چون نه تنها خودم جوابشو میدم ۱۰ دیگه هم پشتم در میان اما کلن همیشه حس میکنم مشکلی هست
راست میگی من خیلی مهربونم نسبت به همه اما حس میکنم
بچه های الان تو این کلاس مثل خودم خاکی و مهربونن
اینو حس کردم
اعتماد به نفس نداری
برعکس الان همه ازم خوششون میاد حس خجالت ندارم تو کلاس باهاشون راحتم مهربونن همه اوکین باهام اینطوریه که یه اکیپ ۱۸ نفره هستیم من یا بقیه امید های کلاسم خوبم کلن ۳۵ نفریم اما بازم اون حسه روم مونده از گذشته
