من داستان آخرین رابطه عاطفیمو تو تاپیک قبلی خیلی خلاصه تر نوشتم حالا که همه چی بین ما تموم شد ولی هیچوقت دیگه تو زندگیم نمیخوام به رابطه جدیدی فکر کنم نمیدونم تقدیر منه یا چیه بزارم این آخرین چرخه کارمای عاطفیم باشه دیگه واقعا روحم نمیکشه بجایی رسیدم دیگه به زور حتی میتونم چند قطره اشک بریزم برای کل دردهای زندگیم همینقدر به اصطلاح قوی تر شدم یا بی تفاوت تر نمیدونم من اخلاق های خاص خودمو دارم زیادی رو آدم ها حساب باز میکنم تا الان هم هیچ رابطه ایم به بالای دو سال نکشیده کات شده یادمه برای همین دوست دخترم که جدیدا از هم جدا شدیم سه نصفه شب از خواب پا شدم باه شوق و ذوقی کوبیدم رفتم ترمینال رفتم شهر دیگه ای تا برای اولین بار ببینمش قشنگ ترین روز زندگیم بود هیچوقت یادم نمیره با اینکه کات کردیم یکبار ور داشت بهم گفت که هر کاری هم که بکنی من باز عاشقتم رهات نمیکنم ولی اونم رفت تهش منو رها کرد میگن تو رابطه صادق باشید همه چی رو بگید ولی من الان که فکر میکنم دخترا جنبه شنیدن حقایق زندگی ما مردها رو اصلا ندارن بعد میگن چرا بماها دروغ میگید پنهانکارید هر پسری روزی صادق بوده با یکی ولی چنان چوبی خورده از صداقتش که هنوزم برای خیلیا جاش درد میکنه ما که تو لانگ دیستنس بودیم منم یکم بالا پایین همه چی رو خودم بهش گفتم تهش هم این شد میخوام برم دنبال زندگیم تنها باشم فقط موندم چطوری حلالیت بگیرم این عذاب وجدان لعنتی زندگیمو بهم حروم کرده واقعا از ته قلب دوستش داشتم هیچوقت نشده که بخوام از قصد ناراحتش کنم یا اشکشو دربیارم ولی گاهی اوقات هم تو غرور و خشم و عصبانیت یه چیزایی از زبونم در رفت شد بلای جونم الان تازه میفهمم که صداقت با همه چیز رو گفتن فرق داره من دیدم اون خیلی چیزا رو گفت برام منم درکش کردم منم عشق رو تو سادگی دیدم خیلی چیزها رو گفتم براش و متاسفانه دو طرفه تو دعواهای شدید همین ها رو هم کوبیدیم تو سر هم الان که شده 28 سالم خیلی قوی حس میکنم که من باید تا آخر عمرم مجرد و تنها بمونم شاید اینطوری نه دلی رو شکستم نه کسی دلمو شکوندم خلاصه بگم من یکی که از هیچ رابطه عاطفی هیچ خیری ندیدم 💔
تو دقیقا گذشته شوهر منی
اینقدر که یه لحظه شک کردم نکنه خودش باشی حتی هنوزم مطمئن نیستم
ولی بدون اشتباه کردی و باید همیشه قبل اینکه دل ببندی ادمت رو بشناسی
دوم خودتم یکسری اشتباهات کردی توهین و تهدید
حقیقتا طرف مقابلت رو نمیشناسم چجور ادمیه
اگه فکر میکنی واقعا ارزشش رو داره و همونیه که میخوای آره حضوری برو حتما باهاش صحبت کن ولی اگه فکر میکنی از ایناست که پسفردا ولت کنه بیخیال شو صرفا بخاطر یه حس وابستگی نرو اگه واقعا آدم زندگیته برو
و برای اشتباهاتت هم صادقانه بگو که اشتباه کردی و قبول داری تمام تلاشت میکنی که جبران کنی و اون موقع که گفتی خراب بگو نباید میگفتم ولی چون دوستت دارم نتونستم ببینم اون حرفو بزنی و ...
و بگو این بهونه نیست فقط میخوام بدونی تحت چه شرایطی اون حرفو زدم وگرنه من اشتباه خودمو صدرصد قبول دارم
دختریه که بشدت نشخوار فکری داره بارها بهش گفتم حالا این حرفو فراموش کن نتونسته میگفت من هیچی یادم نمیره این حرف هم ته خط قرمزش بود از قصد اینکارو کرد باهام که هر کاری کردم وقتی فکر کنه به حرفی که زدم برنگرده من فهمیدم مناسبش نبودم اذیتش کردم خیلی اون هم اذیت کرد و حاضر شد منو تا درجه آخر عصبانیت ببره که قشنگ میدونست شاید میخوام چی بگم خواست راحتتر دل بکنه که فکر کنم موفق شد نمیدونم امیدی ندارم اگه داشتم حاضر بودم جونمو هم بدم براش ولی فکر کنم باید تسلیم بشم رها کنم و گذر کنم ازش هر چقدر دوییدم نرسیدم دیگه بسمه مسیرمو باید عوض کنم .
ارسال نظر شما
