کسی شیرازی هست

ای سرانگشتت کلید باغ های سبز، چشم هایت برکه ی تاریک ماهی های آرامش ، کوله باری را به روی کودک گریان من بگشای و ببر با خود مرا به سرزمین صورتی رنگ پرهای فراموشی