هر طور حساب کنیم فقط دوست های زیادی دارم
حتی اونی که میگیم بهترین رفیقمونه کسی دیگه هست که باهاش صمیمی تره فقط اینو نمیخاد قبول کنه توی اکیپ ها هم همیشه دو نفر با هم صمیمی تر هستن
خلاصه که من خودمو هیچوقت تافته جدا بافته نگرفتم منم مثل بقیه اشتباه داشتم درس گرفتم خلاصه که اینم بخشی از زندگیه و شاید تنهایی محیطی برطرفت بشه اما تنهایی درونی هیچوقت برطرفت نمیشه هیچوقت نگفتم سخته با اینکه سخت بود کسی که توی ۱۱ سالگی مادرشو از دست بده خوب آدم در هر سنی یه پدر و مادر نیاز داره
چه برسه اون سن خودمو تقسیم کردم برای خودم مادری کردم اما متاسفانه دیگه نشد بچگی کنم الانم ۱۵ سالمه سال اول دبیرستانم رشته انسانی میگم چی میشد مامانم منو تو این لباس ببینه اما هیچوقت لایق افتخار نیستم
چون نمیتونم به اندازه کافی تلاش کنم وقت زیاده اما حوصله ندارم نمیدونم فقط خستم ❤️🩹🙂
