سلام بچه ها..من یه مشکلی برام پیش اومده که سه سال تمام اعصاب روانم از دست رفته.....من دانشجوی پزشکی شهر دیگه هستم از یکی از بچه های دانشگاه خوشم اومد ولی جلو نرفتم...تا اینکه اومدم شهر خودم..یکی از پسرای همسایمون بهم پیام داد منم بدم نیومد گفتم شاید ادم درست حسابی باشه....از یه خونواده تحصیل کرده پدر مادر دکتر بودن ولی این پسر نه اهل درس بود نه موقعیت...یه مغازه سوپر مارکت داشت من بعد اشنایی فهمیدم چقدر با خانوادش متفاوته...از یه طرف من قدم ۱۶۵هست اون قدش ۱۷۰ که خانواده من عمرا به همچین موقعیتی منو میدادن..حرف ازدواج هیچ وقت باز نشد بینمون ولی میدونم خونوادش خیلی منو دوست داشتن و اینو هل میدادن سمت من....
خلاصه کلی شک تردید عذاب وجدان از رابطه اومدم بیرون بعد دوماه....اونم خیلی اصرار نکرد فقط گفت تو عاشق نیستی امیدوارم عاشق بشی سرت بیاد....گرچه کوچیکترین اهانت بی احترامی نکردم فقط به دروغ بهش گفتم میخوام درس بخونم این حرفا...
بعدها اون پسری که دوسش داشتم پیام داد و به همه گفت ما قصد ازدواج داریم اسممو دهن همه انداخت و منم واقعا خوشحال بودم یه طوری که همه ما رو نامزد هم میدونستن ولی بعد دوسال رفته رفته دعوامون بالا گرفت و من خیلی تلاش برای موندن نگه داشتن رابطه. کردم ولی نشد الان سه ماه کات کردم و مدام عذاب وجدان وجودمو گرفته خیلی توی دوسال سختی کشیدم مدام گریه میکردم هر شب برای ترس از دادن نامزدم...از اون پسر همسایه حلالیت گرفتم ولی حس میکنم تاوانه....تجربه مشابه دل شکستن پسری رو دارین؟؟
