همیشه با خودم میگم کاش حداقل یه خواهر داشتم
خواهشا نگید خواهر هم چیز خاصی نیست و اینا
به هر حال هر چی باشه حالا قهر و آشتی ام با هم کنید بازم خواهره و همیشه کنارته
ولی من هیچکیو ندارم
مامانم که همیشه همیشه در حال گیر دادن های الکی درباره انواع موضوعات به منه
دوست صمیمی هم دارم ولی با این حال خیلی چیزا رو که باعت ناراحتیمه بهش نیمتونم بگم
بگمم درک نمیکنه
دو تا دختر عمو دارم با اونا خیلی صمیمی ام با هم راحت حرف میزنیم همه چیو به اونا میگم و اینت
واقعا خیلیم دوسشون دارم
ولی حیف مامانم حتی با اونا ام نمیزاره رفت و آمد داشته باشم میگه زیاد میری و خونشون و اینا
خب شادی زیاد برم ولی آخه چه کار کنم هیچکس نیست باهاش درد و دل کنم همیشه ام ناراحتم
واقعا انگار افسرده شدم
