لطفا نگید بیخیال چون من کلا ادم حساسی ام
من همیشه تو خیابون استایل رسمی کت و شلوار دارم و پوشیده حالا شال هم سرم می کنم اون هم شال های شیک فقط جلوی موهام یکمبیرونه اونم مرتب همیشه مرتب و تمیز می گردم
خواست ام بگم از نظر لباس و مرتبی مشکلی ندارم همین چون اعصابم بهم ریخته
لاغرام و قد ام متوسطه با پوست سفید و صورت متناسب و دماغ کوچیک و موهای خرمایی متمایل به رنگقرمز پس لطفا نخندین موهام مادرزادی این رنگیه و خودم همش حس می کنم شاید برای موهام اینجوری میشه
البته موهام صافه ولی کلا از نظر خودم چهره ام معمولیه و تا حالا کسی درباره چهره امچیزی نگفته
بگذریم ایناو گفتم یه تجسمی بیادتو ذهنتون ببینید من ایرادی دارمیا نه
خلاصه امروز رفتم خرید یه دختره بدون فرهنگکه فک کنمچندسالی هم ازم کوچیکتره الکی پیش باباش به من نگاه می کرد و با انگشت نشون می داد می خندید
منم کم کم قاطی کردم مثل چی نگاهش کردم که ساکت شد
اینم بگم هیچ جای چهره ام عملی نیست که مثلا مسخره بشم
ولی کلا حس بدی ب خودم پیدا کردم همش حس می کنمیه ایرادی دارم
چا بعضی از اینجور دخترا خانم ها الکی می خندن؟واقعا مشکل روحی هست یا ...؟
یعنی موهای من مشکل داره ؟
خیلی ذهنم بهم ریختس من کلا آدم جدی هستم و اینجور چیزا برام قابل تحمل نیست
به نظرتون بهترین رفتار با این افراد چیه؟
