مثلا هرچی میخریم ۳ دنگ ۳ دنگ بخریم... الان مثلا ۴ میلیارد داریم که فقط ۲ تومنش از مجردی منه که خونس. ۲ تومن باقی طلاست که شوهرم پول داده خریدم.... حالا اگر بخوام خونمو بزرگ کنم شریکی بخریم یا نه؟؟؟ نمیدونم چرا دوس ندارم هیچی باهاش شریک بشم. چون درامدشم عالی شده میگم خودش بره بخره دیگه تا اخر عمرش وقت داره ۱۰ تا خونه واسه خودش بخره تو کارش داره پیشرفت میکنه.. من شاغل نیستم با ۲ تا بچه اینا تنها سرمایمه. نظر شما چیه؟؟ شریک شدن یه جوریه انگار اون مال واسه تو نیس.. اختیار نداری قدرت نداری
نه شاغلم نه بیمه ام میترسم پولدار بشه منو ول کنه. نتونم اموال ها هم بفروشم اختیارشو بگیره دستش
ن نکن.
اگر شوهرت توان مالی داره اشتباه محضه دارو ندارت و بدی
نظر خودش چیه ؟
بستگی به شوهرت داره من باشم میکنم بالاخره تهش همه چیز مال بچمونه دیگه چه فرقی میکنه به نام من یا اون
ی خونه اندازه ی پولت بخر بده اجاره
نظر همسرت چیه؟
بهش با محبت بگو نزار به لجبازی بیفته
همسر من گفت میترسم بعد من آواره بشی به اسم تو باشه ۶ دانگ
البته من از مجردی خونه داشتم ارث پدریم بود ولی وقتی خواستیم خونه بزرگ بخریم خونم رو فروختم همسرم هم زمین داشت فروخت
خیلی سخته تصمیم گیری
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
7 ثانیه پیش
7 ثانیه پیش
7 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
