بزرگترین غم

چندین ماهه دلم میخواد یه نفرو فراموش کنم ولی نشد که نشد

این بزرگترین غممه

امروز بخاطر به هم خوردن هورمون هام خشم زیادی داشتم ...همه چیز دست به دست هم داده بود او عصبانیتی که نمی‌دونم چجوری یهو پیدا شد بیشتر بشه ... مادرم سرش شلوغ بود و من مجبور شدم همه کارهای خونه رو انجام بدم ... مامانم عذرخواهی کرد ... چند بار نفس عمیق کشیدم تا بتونم جلوی خشمم رو بگیرم ... نمی‌دونستم راهش چیه اما یکچیزی رو خوب می‌دونم نباید این خشم و روی کسی خالی کنم و دل کسی رو الکی بشکونم.... گریه ام گرفت و خالی شدم ... 

کاش ما خانم ها این مشکل رو نداشتیم این خود عذابه😑😑

اینکه تصمیم گرفتم کنکور مجدد بدم .اما بخاطر افسردگی خوب نخمیخونم.شوهرمم گفت تو از پسش برنمیای ومنم نمیتونم حمایت مالی کنم ازت برای خرید کتاب تست و...

بغض حردم که حامی ندارم 

واینکه توانایی جسمی وروحیم پایینه که تو زندگی که دوسش ندارم موندم وروزبروز افسرده تر میشم

بزرگترین دردم تو سن۹ سالگیم بود ... یک عزیزی رو از دست دادم ... آخرین بار بغلش کردم هیچوقت یادم نمیره ... درد قفسه سینه ام گاهی طاقت فرساست

زندگی با جماعت قدر نشناس و زبون نفهم . چه خانواده خودم چه خیلی از آدمهای جامعه . 

بزرگترین غم و استرس من این که اگه این ماه هم مامان نشم 🧑🏼‍🦯

تسلیم نشو . این باید برات بهترین انگیزه باشه که داری تو دنیایی زندگی میکنی که اگر نهایت تلاشت رو نکتی حتی عشقت هم ازت حمایت نمیکنه . اگر خانم دکتر بودی همین شوهرت به دروغ میگفت من حاضر بودم فرش خونه مونو بفروشم و برات کتاب بخرم که تو پیشرفتت کمکت کنم . دروغگوها رو بشناس و به خودت متکی باش . 

غم نبودن بابام🖤

غم بچم ک اگ الان بود یک ماهش بود🖤

با شوهرمم بحثم شده دلم گرفته💔

بزرگترین غمم

دودل بودن توی ازدواجمه

این افکار ازارم میده 

پسر من یک هفته است پیوند کبد شده 

بماند که چه شب و روزهای سختی رو گذروندم 

هنوز آی سی یو هست و باید باشه این هفته رو 

و هفته ها و ماه ها و سالهای سخت بعدی 

 و من یک مادری که از سی سالگیم تا الان که ۳۸ ساله هستم زندگی نکردم ، با بیماری پسرم منم مردم و البته بعد از اینم زنده نخواهم شد...یک مرده متحرکم