عزیزان میشه بیاین بگید من این مشکلمو چجوری حل کنم شب و روز از فکر خوابم نمیبره
بچه ها من 28 سالمه سال 1400 فارغ التحصیل شدم مامایی خوندم...دوسال اول یعنی دوران طرحم خواستم توی زایشگاه بیمارستان خودمون که شلوغه کارکنم و تجربه کسب کنم اما توی توزیع نیروها بهم گفتن باید شهرستان اطراف بری هیچجوره راضی نشدن.خلاصه شهرستان که رفتم حالت تسهیلاته و بسیارخلوته و تک ماما شیفت میدیم.شاید ماهی پنجتا زایمان و اینم بگم شیفتاش مثلا دو روز میمونی باقی هفته خونه ای ولی تجربه کسب نمیکنی. از اونطرف دوستام توشهرخودمون تجربه کسب کردن.خلاصه طرحم تموم شد رفتم تو شهرمون درخواست کار دادم شرکتی شدم.ولی زایشگاش خیلی شلوغ بود و انگار کارای جدید و استرس و شیفتا که هرروز بودن تحمیل میشد بهم.از اونطرف دوستام باتجربه تر شده بودن.اوایل گفتم عادت میکنم ولی به جایی رسیده بود که گریه میکردم و انگار به اون دوسال جای خلوت عادت کرده بودم.از یکطرف محیط زنانه و حرفایی که پشتت و جلوت میزنن که کندی و اینحرفا.من تمام تلاشمو کردم اما نشد اسممو از زایشگاه حذف کردن. اوردنم تزریقات.تزریقات تک نفرم و از ساعت هشت شب تا صبح بالای هشتاد نفر میان. هفته ای سه تا شب بم میدن و علاوه بر اون شیفتای اورژانس بعنوان پرستار. من داروهای پرستاری رو حقیقتا باشون کار نکردم.ولی پرستارا هستن میپرسم. الان یکماهه من فیکس تزریقاتم هفته ای سه تا شب اون لابلاشم عصر یا صبح اورژانس میده و به مسئول اورژانس گفتم دیگه نمیکشم.گفت من اورژانس نمیارمت تو فرز نیستی.من یکسری مشکلات خانوادگی و روحی دارم که کارم کنده و حق دارم چون پرستارم نیستم. حالا بنظرتون برم سرجای اولم و تجربه کسب نکنم؟ یا بمونم و افسردگی بکشم
