سلام.واقعا درمونده شدم نمیدونم چکارکنم.اززندگی باخانواده شوهرم خسته شدم.زندگی تو یه خونه مشترک اونم بادوتابچه.خانواده شوهرم خوبی کم ندارن ولی بدیاشونم خیلی رواعصابه.پدرشوهرم ب همه چیگیرمیده.بیس چارساعت توخونس به زمان خوابیدنم به تلفن صحبت کردنم ب برخوردم بابچه هام تو همه چی دخالت میکنه.خسته شدم جدیدا دیگه وقتی به ی مسئله ای گیر میده ودادمیزنه ایتقد ک عصبی میشم تمام بدنم میلرزه.ازاینکه حس میکنم اصلا تو این خونه جوونی نمیکنم.ازهمه چی محرومم ازراحتی محرومم.اما گفتم بخاطر شوهرم تحمل میکنم ب هرحال اینا خانوادشن امااونا واسه نگهداشتن ما کنارشون هیچ زحمتی ب خودشون نمیدن.این خوبیایی ک میگم دارن واسه اون سه تاهم عروسلمم هس اونایی ک ماهی ی بارم میداشون نمیشه فقط بچه هاشونومیفرستن تواین مهدکودک.اخرش همین دیشب بود ک ب خاطر تنبیه لحظه ایه پسرم تمام وجودمو باحرفاش ب گند کشید.موقع دعوا واسه شوهرم خطونشون میکشم ک خونه نیخوام واین حرفا اما یکم ک اروم شدم دوباره همه چی انگار ن انگار بچه هام دارن بزرگ میشن این توهینا رومتوجه میشن نمیدونم چکار کنم واقعا درمونده شدم از طرفی اونا ادم بزرگن ب بچهام وابسته شدن دلم نمیاد جداشم از طرفی واقعا اینجاحس میکنم زندگی ندارم استقلال ندارم
خدارو شكر مشكل شما يه راه حل ساده داره
جدا شو ازشون ،خونتو جدا كن
برو يه خونه شده كو چيك ولي ارامش داشته باش
راه حلش شاید ب ظاهرساده باشه اما درمس حداییمون میدونم مشکلات زیادی میش میاد حتی شاید پدرشوهرم ازمون بخواد ک ارتباطمونوباهاشون قطع کنیم ومن وهمسرم خیلی ب قضیه پدرومادراهمیت میدیم ازطرفی همسرم همیشه میگه مطمئنم اگه جداشم واوناروتنهابزارم هیچ وقت خوشبخت نمیشیم چون اونا راصی نیستن مستقل شم.همیشه منو میترسونه.
عزيزم خانواده همسرت بايد متوجه باشن كه همسر شما الان زن و بچه داره مثل ميليون ها انسان ديگه ميخواد مستقل باشه ، اين خودخواهيه كه اونا بگن بايد پيش ما باشيد و حداقل رفتار درست با شما نداشته باشن
ببين منم جونم مامانمه از خدامه بياد باهام زندگي كنه يا حتي مادر شوهرمم بياد قدمش سر چشم ولي هر كدوم اذيت كنن و ارامشو بگيرن اين حق منه كه مستقل باشم
نميدونم رسوندم يا نه
به نظر من نفرين يا دل شكسيتگي اي كه به ناحق باشه نميگيره
خونه تونو از هم جدا کنید ولی هر روز بهشون سر بزنید و کمکشون کنید تو کارا
