تو شهر غریب زندگی کنی
خانوادت پیشت نباشن
شوهرت شیفت شب سرکار باشه
بچه کوچیک داشته باشی
قبلاً از تاریکی و زلزله و رعدوبرق میترسیدی
الان باید از انفجار وبمب هم بترسی
طاقت آدم چیه
چندساله شب نخوابیدم
قراره کی تموم شه
شوهر شوهر این بوووود!!؟ زندگی مشترک این بود!؟
با این وجود تفاسیر میگم خوش بحالت
خب چرا باهاش ازدواج کردی مگه شرایطش نمیدونستی
سخت نگیر بابا.
من دوازده ساله این شرایط رو دارم عزیزم،شش سال اولش تنهای تنها حتی گاهی توی ساختمون وگاهی توی بن بستمون تنهابودم،شش سال دومش بادخترم تنها میشیم من عادت کردم به این شرایط،تازه یکماهه شوهرمو فقط صبحکارکردن قبلا شیفت شب هم بود
خانواده من پردردسر و پر ادعان وانتظارات زیادی دارن و شاکی
خانواده شوهرم دنبال ایراد گرفتنن و سوژه هر وقت باهاشون رفت و آمد داشتیم تا مدت ها منو همسرم با هم درگیر بودیم
شوهرمم کلا یه آدم بی درک و بی عاطفه اس یعنی بود و نبودم براش فرقی نمیکنه
شرایط زندگی شما برای من خوبه
چون از همه دور میشم کمتر غصه میخورم
