من یک پسر ۱۷ ساله هستم.
وقتی فقط ۸ سالم بود پدر مادرم از هم جدا شدن.پدرم متاسفانه معتاد بود.من موندم و مادرم.مادرم شبانه روز کار کرد تا خرجیمونو بده.وقتی ۱۳ سالم شد مجبور شدم برم کار کنم تا کمک هزینه ای برای مادرم باشم.
عملا گوهر وجود پدر و مادر بالاسرم نبوده.
پر از کمبود محبت و عقده شدم.
چه پیشنهادی بهم می دین تا بتونم این زخم ها رو درمان کنم و زندگی بهتری داشته باشم
دقیقا عین خودتم
فقط باید برات مهم نباشن ولی به سری زخم ها جاشون میمونه
پسرم دوتا انتخاب داری یک دست از مظلومیت و مقصر دونستن دیگران برداری و با جدیت روی رشد روح و شخصیت و آینده ت کار کنی یا دست رو دست بزاری و به بهانه اینها آینده خودت رو خراب کنی ،منم زندگی سختی در کودکی داشتم پس بدون درکت میکنم
من شوهرم همین مشکل داشت موندم وجدا نشدم الان خیلی بدتر شده پشیمونم که موندم شاید بچه هام براشون بد نشدشاید هم نه
