شبا به امید اینکه صبح بیدار نشم میخوابم...
و صبح دلم میگیره که بیدار شدم...
این ناامیدی که توی قلبِ جوانم ریشه کرده ذره ذره آبم میکنه...
کاش نبودم
کاش نباشم...
تحمل این جسم سنگین از غم و روح خسته دیگه در توانم نیست...
به این امید که صبحی نباشه میخوابم..
شب بخیر :)
خدا نکنه عزیزم انشاالله مشکلاتت حل میشه
سلام عزیزم...
بخوام رو راست باشم، نه ...
هنوزم کسی نیست که براش اشتیاق و ذوق نشون بدم ولی بعد از مشاوره و تراپی دیدم چاره ای ندارم، دیگه بزرگ شدیم ۲۶سالمه و باید جدی باشم... اینکه موندن تو حسرت عشقم اونو برام برنمیگردونه، حسرت بوسیدن چشماش به دلم موند ولی دیگه عشقی ازش تو دلم نیست...
الان دیگه سریع کسیو رد نمیکنم منطقی میرم جلو و به پیشنهاداتم فکر میکنم ولی خب اون حس ذوق و هیجان دیگه رفته... .
