با این ک خانوادم سلامتن اما همش نگرانشونم همش میترسم خدایی نکرده چیزیشون بشه همش فکرا منفی و از دست دادن دارم یا خدایی نکرده فکر نبودنشون زبونم لال نمیدونم چرا اینطوریم واقعا ب حدی ک گاهی بغضم میگیره
نمیدونم چرا اینطوری شدم اصلا اینطوری نبودم
صبح ها با استرس میپرم یهوو بیینم خانوادم چطورین چ کار میکنن دست خودم نیست واقعا🤦🏻♀️
همش میترسم
مثلا الان مامانم خسته بوددراز کشید یکم بخوابه
من همش میترسم نکنه چیزیش بشه
اولا خدا سلامت نگه داره و بلا دور باشه🌺
به این فکر کن که اگه بخواد اتفاقی بیفته میفته، با ترس و نگرانیه خودت بیشتر خودتو ضعیف و مریض می کنی
ما همه مون یه روز میریم مهم اینه چجوری زندگی می کنیم
فکر کن چند سال گذشته و پیر شدی اون موقع یادت میفته همش نگران بلا بودی، به نظرت مسخره نیست؟
هر کاری دوست داری امروز انجام بده
چه کار خیر باشه
چه ادای نذر
چه تفریح و گردش
چه کار مهم
دلت میلرزه به خدا توکل کن مادرتو ببوس و لبخند بزن بهش
ما تا زنده ایم باید شاد باشیم که خدا این موقعیتو بهمون داده تا زندگی کنیم و تجربه بگیریم🥰
درکت میکنم منم اینجوری ام باید با مشاور صحبت کنی
با خودت حرف بزن
توی ذهنت حل کن موضوع رو
خودتو بذار اون لحظه ای که اون اتفاق افتاده مدیریت کن ذهنتو
کاری ازت برمیاد انجام بده
نمیاد... توکل کن به خدا
