خواهرم که متاهله زنگ میزنه اون یکی خواهر کوچیکم دو ساعت فک میزنه ولی ی سلامی هم به من نمیکنه
پدر و مادرمم همینطور همه حواسشون سمت بقیه بچهاس
خیلی خسته شدم به تنهاییم که فک میکنم اشکام سرازیر میشه ناخودآگاه
حتما من ارزش ندارم من آدم نیستم من لایق نیستم که بهم توجه نمیکنن دیگ.
اعتماد بنفس ندارم دیگه
منم همینم
چیزی که تو فکرمه رل سابقم بود
مریضیم مهم بود یه کلمه خوانوادم نگفتن ببرمت دکتر رلم برد
مراقبم بود
کنارم بود
نگرانم بود
ولی کات شد
وقتی خودت با این حرفات برا خودت ارزش قائل نیستی بقیه هم ارزش نمیذارن.
با همدردی کردن مشکل ایشون حل نمیشه.خوبه من الان همدردی کنم یه ثانیه حالش خوب بشه فردا دوباره روز از نو؟ چطور همه فقط با ایشون مشکل دارن؟ چون اعتماد به نفس نداره ، غرور نداره باید دنبال راهکار باشه خودشو عوض کنه. کتا بخونه ، لازم باشه تراپی بره... اگه براش مهم نبود که کسی تحویلش میگیره یا نه اصلا این حرفو نمیزدم ولی وقتی براش مهمه و داره اذیت میشه با همین رویه بره جلو چیزی عوض نمیشه. من قصدم نمک رو زخم پاشیدن نبود شاید تند گفتم اگه باعث ناراحتی شدم معذرت میخوام
شما خودت ارزش خودتو تایین میکنی نه بقیه. باید به این باور برسی که تو دنیا از همه ارزشمند تری و لایق احترام. شروع کن کتاب بخون توشون کلی تمرین هست که میتونی انجام بدی قدم به قدم پیشرفت میکنی. منتظر کسی نباش روزتو بسازه یا جایی دعوتت کنه شروع کن ورزش کن کارای هنری کن در این راستا برا خودت دوست هم پیدا میکنی
عزیزم کتاب در این زمینه خیلی موندم و تحقیق کردم
دقیقا هم مشکل خودمو میدونم
میدونم که اعتماد بنفس ندارم
یه مدت با کتاب و مطالعه تغییر میکنم ولی همینکه کسی از خانواده چیزی بهم میگه سرکوفتی میزنه درباره برمیگردم به حالت اول
عزیز دلم بهترین سن برا شروع تغییر هستش. شاید چون تو آنقدر خوبی از ظرفیت درک اونا خارجی. بی خیالشون باش شروع کن به خودت فقط اهمیت بده. سعی کن یه هنری چیزی یاد بگیری صاحب درآمد بشی .این خانواده ممکنه مجبورت کنن ازدواج درستی هم نداشته باشی. بذار هرچی میخوان بگن تو لیاقتت خیلی زیاده خودت رو دوس داشته باش
