حضرت امیر المؤمنین علیه السلام فرمودند که: «هر که خود را در محل تهمت در آورد ملامت نکند کسی را که به او بدگمان شود».
و از حضرت امام زین العابدین علیه السلام مروی است که: صفیه دختر حی بن اخطب، حرم محترم حضرت رسول صلی الله علیه و آله حکایت کرد که: «وقتی حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله در مسجد معتکف بودند من به دیدن او رفتم و بعداز شام از پیش آن حضرت مرخص شده روانه منزل شدم.
آن عالی جناب قدری راه همراه من آمد و تکلم میکرد، شخصی از انصار برخورد و گذشت، حضرت او را آواز داده فرمود: این زن من صفیه است.
آن شخص عرض کرد چه جای این سخن بود، حاشا که من به شما ظن بد برم. حضرت فرمود: شیطان در رگ و خون بنی آدم جا دارد ترسیدم بر شما داخل شود و باعث هلاک شما شود»
و در این فعل پیغمبر صلی الله علیه و آله دو ارشاد عظیم از برای امت است:
یکی اینکه: باید نهایت احتراز از ظن بد کرد. دوم اینکه: هر کسی اگر چه مثل پیغمبر خدا باشد باید خود را از محل تهمت نگاه دارد.
پس کسی که عالم پرهیزکار باشد و در میان مردم معروف به صلاح و دیانت باشد مغرور نشود که کسی به من ظن بد نمی برد، و به این جهت خود را از محل تهمت محافظت نکند،
زیرا که: هر فردی از انسان اگر چه اورع و اعلم جمیع مردم باشد همه کس او را به یک نظر نمی بیند. بلکه اگر جمعی کثیر او را ظاهرا و باطنا خوب دانند و همه افعال او را حمل بر صحت نمایند، جمعی دیگر هستند که طالب عیب او باشند و اعتقاد تمام به او نداشته باشند و ایشان البته در محل تهمت زدن به او میباشند.
