عزیزک گم شده من✨️

آه افسوس عزیزك گم شده در حجم های ناشناخته ی من، که چه بی‌رحمانه‌ در هر کجا و هر شکلی پراکنده‌ای‌ و چه ناخواسته من تو را مانند گلبرگ های پرپر شده، بی‌جان‌ میکنم. صحبتِ من از گل‌ها شد. عجیب است که من از گیاهان‌ صحبت کنم آنها قابل پیش‌بینی هستند و رنگارنگ. انقدر عادی و زیاد که متنوع شده‌اند. تو چیستی ؟ آیا رنگی که به رخسارِ توست اسمی دارد ؟ به ابر ها هم به این عظمت آدمیان میگویند‌ ‘ سپید‌ ‘ به تو میگویند‌ بی‌رنگ و نشان ؟ نه‌نه. آنها تشخیص نداده‌اند‌ چگونه رنگِ گونه های زیبایت را خلق کنند. از سر خود باز کردند. چرا نور من تو را می‌گریاند بی‌جان ِ من ؟ پس چرا میخك و شقایق و نرگس به هر سمت نگاه میکنم سرهایشان را به روی چشمانم‌ میگردانند ؟ من که مهربانی‌ام با تو بوده. وسعت و بخشندگی‌ام‌ بیشتر به تو بوده. چرا فرار کردی ؟ به کدام سو رفتی ؟ هیچ شدی. پوچ شدی به هیچ سو. هرجا که پیدایت‌ میکنم چه در مشرق‌ باشیم‌ و چه در مغرب. گویا چون غبارِ مسافر بدون بدرود ناپدید‌ می‌شوی. فصل هاست بدون پلک زدن ثابت مانده ام‌. ثبات من بینِ این ناهنجاری‌ ها و حرکات دیگران‌ جلوی من استثنا‌ ست و فراری بودنت از من استثنا. اگر خفاش ها فرار می‌کردند‌ خوشحال بودم. آنها هم یکی مثل گیاهان، خسته کننده. اما گویا تو محسوری‌. چگونه همچین فریبی گریبانِ من شده ؟ افسون‌گری‌. جادویت را حتي رنگین‌کمان هم ندارد. هربار از من میگریزی به همان اندازه که میگرخی آن نمایان می‌شود. زننده و پر هرج مرج است. و تو چه بی پروا و آزاد بودی. و من چه ناچار. قطره ها با اون ناچیزی به تو می‌رسیدند‌ و من با این عظمت به تو هرگز. دستانم هم تو را می‌ترساند و به گریه می‌انداخت. لبخندِ تو در تصور من زیباست. روزی خواهد آمد که موهایم را شانه نمیزنم و پخششان‌ نمیکنم. در آتش خود، شراره های آتشینم را حل و ذوب میکنم. و خود را به حرکت می‌سپارم . آنگه‌ باشد که صدای خنده‌ات‌ گوش جهان را کند و صدای شیون‌ گل‌ها‌ من را سرد تر. منتظرم بمان، بگو منتظرم بمانند. درحال گریختن فریاد بزن، آزاد بمان.