احساس میکنم آدم فضاییم
انگار روحیم که داره آدما رو از دور نگاه میکنه
دلم میخواد زندگی اجتماعی خوبی داشته باشم ولی نمیشه
نمیخوام منزوی باشم حتی برونگرا هم نیستم ولی عملا تنهام
تا به حال با ۳۰ سال سن تو هیچ رابطه ای نبودم
دوست صمیمی که بتونم راحت باهاش حرف بزنم ندارم
حتی خواهر خودم دیگه باهام صمیمی نیست
الان به جای شلوغ نشستم مردمو نگاه میکنم، این همه آدم، چرا یکی از اینا دوست من نیست؟ مشکل از منه؟
از یه سنی به بعد دیگه خانواده هم میره دنبال زندگی خودش باید خودت به فکر خودت بودی دیگه
به عنوان یه خواهر درد کشیده حرفها تو گوش میکنم
من ۲۵ ام میتونیم باهم دوست بشیم
تنهایی واقعا سخت و خسته کننده ست
اکثر ادما تنهان
چه مشکلی از توئه ؟
پول داشته باشی نمایش بدی بقیرو حسرت بدی دورت شلوغ میشه پره ادمهای ظاهر بین و عقده ایی میشه .
یا موذی و دورو و چاپلوس باشی
باشگاه هم جدیدا میرم
اونجا هم آدمایی رو میبینم که به فکر پیشرفتن و انرژی خوبی دارن ولی با اینکه چند بار هم سعی کردم با چند نفر یکم صمیمی تر بشم یه صدایی تو سرم بهم میگه انقدر تابلو سر صحبت رو باز نکن یا… چرا وقتی بچه بودیم اینقد همه چی راحت بود؟ آدما حوصله همو ندارن یا من حوصله اونارو ندارم؟
دقیقا یه وقتایی به خودم همینو میگم، که اصن تنهاییم میتونه عامل پیشرفتم بشه اگه یه جور دیگه بهش نگاه کنم. که فقط رو خودم تمرکز کنم و خودمو بکشم بالا، ولی… متاسفانه من ذاتم یه برونگرای خجالتیه و روحیم با این زندگی که دارم پایین
