مروی است که : «مردی از بسیاری گناهان، این قدر خائف شده بود که از آمرزش خود ناامید بود. حضرت امیر المؤمنین علیه السلام به او فرمودند: ای مرد! مایوسی تواز رحمت خدا بدتر است از گناهانی که کرده ای».
و روزی حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند که: «اگر بدانید آنچه را من میدانم، کم خواهید خندید و بسیار خواهید گریست. و به بیابانها و صحراها بیرون خواهید رفت. بر سینههای خود خواهید زد. و پناه به پروردگار خود خواهید برد. پس جبرئیل علیه السلام نازل شد و گفت: پروردگارت میفرماید که: بندگان مرا از من نا امید مکن».
و همین قدر بس است در مذمت صفت یاس، که: آدمی را از محبت خدا که سر همه فضایل و بالاترین آنهاست باز میدارد، زیرا که تا کسی به دیگری امیدوار نباشد او را دوست نمی دارد. و همچنین این صفت باعث بازماندن از طاعت و عبادت میشود، زیرا که باعث بر عمل، نشاط خاطر و امیدواری به مکافات آن است.
