بدی های من به خاطر بدی كردن نيست. به خاطر احساس شديد خوبیهای بیحاصل است. ميخواهم به اعماق زمين برسم. عشق من آنجاست، در آنجايي كه دانهها سبز ميشوند و ريشهها بههم ميرسند و آفرينش، در ميان پوسيدگي خود را ادامه ميدهد. گویی بدن من يك شكل موقتي و زودگذر آن است. ميخواهم به اصلش برسم. ميخواهم قلبم را مثل يك ميوهی رسيده به همهي شاخههاي درختان آويزان كنم.
-فروغ فرخزاد-
