خوف از خدا و آن بر سه نوع است:
اول: خوف بنده از عظمت و جلال کبریای خداوند متعال . و ارباب قلوب ، این نوع را خشیت یا رهبت (ترس) نامند.
دوم: خوف از گناهانی که کرده و تقصیراتی که از او صادر گشته.
سوم: خوف از این هر دو باهم.
و شبهه نیست در اینکه هر قدر معرفت بنده به عظمت و جلال آفریدگار و ارتفاع شان او و علو مکان (جایگاه بلند) او بیشتر ، و به عیوب و گناهان خود بیناتر، ترس و خوف او زیادتر می شود ، زیرا که ادراک قدرت قاهره ( غلبه کننده) و عظمت «باهره» (شکوه و بزرگی) و قوه قویه (نیروی قوی و توانمند) و عزت شدیده (عزت زیاد) باعث اضطراب و وحشت میشود.
