من از ۱۳ سالگی تا ۱۹ سالگی عاشق یکی بودم
یه عشق پاک که هیچوقت نگفتم بهش ولی تو ذهنم هر روز و هر شب بهش فکر میکردم.
اونم یه حسایی داشت ولی هیچوقت بیان نکرد چون قرار بود بره از ایران
خلاصه ایشون رفت و من ازدواج کردم
امروز قراره بعد از ۵ سال توی یه مراسمی ببینمش
هنوزم قلبم هیجان داره از خودم بدم میاد که شوهر دارم و اینجوری شدم ولی دست خودم نیست
انگار تمام حسای گذشته برگشته
اینم یگم هیییچ چیزی بین من و ایشون نبوده حتی به حرف
الهی درکت میکنم :)ولی راجب این قضیه ب شوهرت نگو و اینکه چرا از احساساتت بهش نگفتی؟اون موقع ها
عزیزم درک میکنم
عزیزم کاش منم عشق قبلیمو قبل از اینکه ازدواج کنه دوباره همو ببینیم... کاش پشیمون بشه و احساساتشو ابراز لنه چون میدونم اونم به من حسی داشت از چشماش و نگاه کردنش مشخص بود💔🕊
کاملا درکت میکنم
سعی کن اونجا نری نبینی میدونم دل آدم میخواد ولی ببینیش بهم میریزی
خیلی حس بدیه بلاتکلیفی
نه میتونی دل بکنی نه میخوای موقعیت هاتو از دست بدی
از طریق یه واسطه ای چیزی بهش برسون
من با خودم گفتم اگه اون واقعا دوسم داشت قبل رفتنش پیغام میداد که منتظرم باش ولی حتی خداحافظی هم نکرد
به واسطه گفتم هیچی بهش نگه چون باید به وقتش میگفتم نه الانی که داره فراموشم میکنه...منم اینجوری فکر میکردم میگفتم اگه دودم داشت لااقل پیام میداد یا چیزی میگفت ولی هیچ فقط با نگاهش بهم میرسوند....
بنظرم امروزنرو
میترسم اگه بدونه دوستش دارم غرورم بشکنه چون خودش خیلی مغروره بدردنمیخوره ابرومم میره. و یه نفر دیگه هست امیدوارم روزی به اون برسم اما اونم تو یه فضای دیگه اس نمیتونم ببینمش کلا بین زمین و اسمون گیر کردم نمیدونم هیچوقت فکر نمیکردم یه روزی اینجوری بلاتکلیف بشم دارم دیونە میشم😑💔💔
