من دو هفته هست سر کار میرم و کارمو خیلی دوست دارم همه همکار ها هم یکی از یکی گل تر فقط سن من بینشون از همه کم تره اکثرا هم مرد هستن ولی ادم های با شخصیتی هستن
کلا راضیم از کارم و حتی چون حقوق خوبی داره تصمیم گرفتم دانشگاه نرم . ولی نمیدونم چرا دلم گرفته چرا انقدر ناراحتم . خودم حساس میکنم چون بعد دانشگاه از همه دوستام جدا شدم و الان همه سن بالا تر از منن دلم گرفته نمیدونم ... تایمم پره وقت ندارم کسی رو ببینم کسی رو هم ندارم که ببینم ...اون بچه های دانشگاهم ادم های چندان جالبی نیستن که بخوام باهاشون ارتباط داشته باشم...
