شاید من از خوک هم ارزشم کمتره

این یه جمله وحشتناک هست که یه نفر به خودش بگه. نمی‌خوام نقش قربانی رو بازی کنم یا بگم خودم مقصر نیستم. فقط می‌خوام بگم این حق من نبود. 

امسال پشت کنکوریم، دیگه تهشم، نمیکشم، خسته ام، از زندگی ، از آرزو هام، از همه چی عقب افتادم. مامانم امروز هر چی از دهنش در اومد به من 20 ساله گفت. گفت دیگه گوشی نمیخرم برات و با همون گوشی خراب تو دستت میمونی. گفت پیام نور و آزاد هم غیر ممکنه بفرستمت. برو بتمرگ گوشه اتاقت و تا چهل سالگیت همینجوری بخور و بخواب.. گفت اونقدر خیکی هست هیچکس هم نمیاد بگیرتت 

اره.. ببخشید.‌ من نتونستم رشته معلمی بیارم مامان.. نتونستم پرستاری بشم.. اما شاید بتونم حسابدار خوبی بشم.. شاید بتونم بعدا آزمون استخدامی قبول شم.. شاید بتونم یه جا دیگه مشغول کار بشم.. ببخشید که رتبه ام رو از 25 هزار پایین تر نتونستم بیارم.. تو هم بدی کردی خب... امروز داد کشیدم گفتم چند برای کنکورم خرج کردی و چیکار کردی.. برگشت داد زد خودت چیکار کردی... هزینه صفر..مراعات صفر..فقط یه اتاق گذاشتن تو اختیارم....

کجان آدمای نی نی سایت که میگفتن سخت نگیر و یه رشته برو.. کدوم رشته برم؟ کدوم رشته برم وقتی داره با هزار بد و بیراه اینارو تو روم میگه؟ من آینده ندارم مثل دختری که میکرو آزاد آورد با رتبه پنجاه هزار اما خانواده اش بهش میبالیدن..من سه ساله جز سرزنش هیچی نشنیدم.. من یدونه آفرین نشنیدم..به من گفتن فقط هیچی نشدی.. گوه هم نشدی... 

کاش جرئت اینو داشتم به زندگیم تمومی بدم، نه به خاطر بقیه... فقط خودم حالم بهم میخوره وقتی تو آینه به خودم نگاه میکنم.. ببخشید... زندگی خوبی نداشتم