|•پیوسته در تاریخ ساعتی فرا میرسد که در آن، آنکه جرئت کند و بگوید دو دوتا چهارتا میشود، مجازاتش مرگ است•| |•از دور ریختن قواعدی که به من تلقین شده بود، آرامش مخصوصی در خودم حس میکنم•|
ببین فرق داره برا هرکس دکتر گوارش مناسب به رفلاکس دارو میده
فقط به امید این زنده ام که روزی درمان سی پی بیاد❤️ که منم نشستن و راه رفتنه پسره کوچولوم فرشته ی بی بالم و ببینم❤️ پسرم با تو، تو این جاده ها بدون امیدم میتونم زندگی کنم🫂
من آن عقربه ی قفل شده بر ساعتی متروکم ، نه مرده ام که آرام بگیرم و نه زنده ام که رها شوم ، تنها در تقارن تاریک این ابهام به هیچ بدل میشوم، در پی آمدنی که هیچ نشانه ای از قدمهایش نیست و رفتنی که جای خالی اش پر نمیشود ؛امید همچون زهری در رگهای فراموشی میخزد؛ این چنین در یک 'هست' نیمه جان معلق مانده ام، جایی که نه جرئت ایستادن زمان را دارم و نه توان گذشتن از آن..!