بچه ها از طرف کار شوهرم ما رو فرستادن یه شهری حداقل سه سال باید اینجا باشیم. بعد بهش خونه دادن ولی خونه تو بیمارستانه. جدا از محیطش ادم راحت نیست مهمون مثلا دعوت کنیم یا میخوایم اهنگ گوش کنیم یکم صدای اهنگ رو بلند کنیم و ... ولی خوب خونه نوسازه وسیله داره اولین ساکن هاشم ماییم یعنی وسیله ها نو نوعن.
از یه طرف هرجا بریم باید وسیله بگیرم از نظر مالی مشکلی نداریم ولی خب سخته هرچند شوهرم میگه در نهایت باید اینکار رو بکنیم این سه سال گذشت.
بعد یکی از همکارهای شوهرم یه اپارتمان داره از این جهت خوبه که میدونیم سر سال قرار نیست بلندمون کنه ولی خیلی گرون میده برای شهرستان پونصد پیش ماهی بیست اجاره. خونه بزرگه بالاشهره ویو محشری داره کل شهر زیر پاته. با محل کار شوهرمم پنج دقیقه فاصله داره.
خونه های دیگه هم هستن ارزونتر ولی خب صاحب خونه رو نمیشناسیم و ممکنه باهامون راه نیان.
