یه متن خوندم خیلی جالب بود میگفت:قبرستون پر از آدماییه که یه شب با دلتنگی خوابیدنو دیگه بیدار نشدن،باهم حرف بزنید،بخندید،قهرکنید،آشتی کنید ولی نذارید با چشم های خیس خوابش ببره و این خیلی قشنگ بود...
از اونجایی که تو یه خانواده فوق پاستوریزه و مثبت به دنیا اومدم با این که بسیار محبت قلبی بین پدر و مادرم و ما بچه ها بود ولی اون محیط و جو بهمون اجازه نمیداد این محبت رو تو زبون بهم بگیم . برعکس شوهرم که بسیاز زبون باز و من گاهی هنگ می کردم از قربون صدقه رفتنش حرفای عاشقانه اش و به قول شما لوندی هاش
دوستانی که پیگیر اتفاقات بعد از خیانت همسرم بودند تاپیک آخرم رو بخونند ببخشید تگ کردن بلد نیستم 🙏