اومدم اینجافقط بادونفرحرف بزنم بلکه کمی سبک شم.امروزپدرم به مادرم گفت که بخاطرمن بایدبامن بیادیه جایی برگشت گفت من خونه فلانی(داداشمو)بایدول کنم برم راضی نیستم برم.حالاداداشم خودش اصلااینجانیست خانمش هم مثل مهمون ماهی یه شب شام دعوتش میکنن میادخونه بابام.همسایه خونه پدرشه وتمام فامیلش تومحلشونه هرروزهم خونه مامانشه.ینی اوناهیییچ نیازی به ایشون ندارن امامن هیچکس روتوی این دنیاندارم.به معنای واقعی کلمه تنهام.فقط مامانموداشتم که بتونه کمکی بهم کنه
ازبچگی به خاطراولویت بندی های افتضاح زندگیش همیشه زجرمیکشیدم.اونموقع هم که من وداداشم بچش بودیم اولویتش داداش آبجیاش وبچه های اونابود
من به عنوام یه دخترخیلی دارم عذاب تنهایی رومیکشم.خیلی بی کسم خیلی خیلیخیلی تنهام.دقیقامثل بچه ای که توی پرورشگاه بزرگ شده
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز