من تازه رفتم تو ۳۲ سالگی
سال ۱۴۰۲ تصمیم گرفتم ادامه تحصیل بدم ، چون پیش نخونده بودم باید دوازدهم جدید رو می خوندم ، خوندم ، گفتن شرط سنی خاص فرهنگیان رو حذف کردن ، معدلمو ترمیم زدم و برای کنکور خوندم و اون دانشگاه سراسری که از بچگی عاشقش بودم و رشته ای که عاشقش بودم یعنی حقوق قبول شدم ، ولی راهم دور بود دو ماه رفتم ولی با اشک و آه مجبور شدم انصراف بدم.
ترم بعدش که بهمن بود پیام نور حقوق ثبت نام کردم و الان ترم ۳ هستم ، خداروشکر ، ترم تابستانه و واحد زیاد برمیدارم که زودتر تموم کنم.
اگه خدا بخواد و همینطور بخونم ان شاءالله تابستون سال بعد تمومه.
الان چندساله که داری دست دست می کنی ، من همون روزی که همسرم رضایت داد و گفت باید ثبت نامت کنم ، رفتم بزرگسالان ثبت نام کردم و یه ضرب با عشق و امید دارم می خونم خدا رو شکر
اینکه اگه عمری بود و وقتی ۴۳ سالم شد و توی آینه به خودم نگاه کردم یه خانم تحصیل کرده و شاغل و موفق می بینم که همه ی ابعاد زندگیش رو جلو برده نه یه زن پر از حسرت.
احتمالاً دیگه اهمیتی نخواهد داشت که از ۱۷-۱۸ سالگی تا ۲۹ سالگی مشغول خونه و بچه هام بودم و دیر درس خوندم و قطعاً به این مسئله افتخار خواهم کرد.
تغییر کن به خاطر حسرتی که طاقت خوردنشو نداری❤️