دارم روانی میشم
به خدا خیلی سخته
خیلی دوسش دارم ولی می دونم کنارش خوشبخت نمیشم
تمام پل های پشت سرشو خراب کرده
راهی نذاشته بشه درستش کرد
واقعا دلم می خواد بمیرم😭
همش میگم تمام موقعی هایی که باهاش صحبت می کردم که تروخدا درست کن رفتارتو ؛چرا گوش نکرد
چرا کاری کرد زندگیمون توی دوره عقد تموم بشه
بهش گفتم ادامه رفتار هات چیه
با لجبازی هاش خراب کرد
از غصه دارم می میرم
شب و روزم شده گریه بابت زندگی که می تونست قشنگ باشه
اما اون با لجبازی ها و غرورش خرابش کرد💔🙃
چیشده
ینی انقد مشکل بزرگه ک بخاطر عشقت نمیتونی ببخشیش ؟
منم این حس رو تجربه کردم اما نه در قالب عشق به انسان
درحال حاضر هم درگیرشم💔
ترسم ازان روزی ک بی اومن توان زندگی کردن داشته باشم و این یعنی بیچارگی وتنهای من
این گریه ها هم تموم میشه ولی بعدش به تصمیت افتخار میکنی
یه چند ماه گریه کردن بهتره تا یه عمر گریه و پشیمونی که چرا وقتی دیدم ادم من نیس تمومش نکردم
یک پایان تلخ بهتراز یک تلخی بی پایانه
همه چیزو بسپار به زمان
زمان زخمهای دلت رو التیام میبخشه
به آینده امیدوار باش
ماها تجربه نداریم اما خداقرنهاست که خدایی میکنه و کارشو خوب بلده پس نگران نباش 🫂
نمیشه
همیشه باهاش صحبت کردم گوش نمی داد
خودشیفته بود
کمالگرا بود
از ذاهرم ایراد می گرفت
خودبرتر بینی داشت
با خانوادم و خاندانم چپ بود
اخر سر که فحشو کشید به بابام و از خونه رفت بیرون
لجبازه
مغروره
بی احساس هم شده بود جدیدا
می خواست با تحقیر کردن نگهم داره
تاپیک قبلیتو خوندم
خیلی سخته با همچین ادمی کنار بیای
هیچ وقت کسی که به عزت نفس و اعتماد به نفست اسیب میزنه رو به زور کنار خودت نگه ندار
این نوع ارتباط کاملا اسیب میزنه بهت
الان ساید برات سخت باشی جدایی ولی باور کن در نهایت به نفعته
و اینکه اگه خیلی احساس وابستگی داری بهش، به نظرم دوره های عزت نفس شرکت کن شاید کمکت کنه
امیدوارم بتونی به خوبی پشت سر بذاری این دوران رو❤️
